Jak Żyć Bezpiecznie?

JAK PRAWIDŁOWO GASIĆ PŁONĄCY SAMOCHÓD

A więc jak użyć gaśnicy samochodowej?

 

1)       odbezpieczenie gaśnicy - przekręcić zawleczkę (zabezpieczoną plastikowym paskiem) - wystarczy ją przekręcić wokół jej osi, a plastikowa tasiemka zabezpieczająca sama pęknie;

2)       przebić nabój gaśnicy - należy w tym celu najpierw na chwilę nacisnąć dźwignię. W gaśnicy bez manometru warto najpierw nacisnąć spust na chwilę (np. uderzając pięścią) i odczekać 3 sekundy. Będziemy mieć pewność, że w butli jest dobre ciśnienie.

3)       powtórne nacisnąć dźwignię, co spowoduje wydobycie się proszku.

4)       gasimy pożar - podnosimy maskę pojazdu na nie więcej niż 7-10 cm, przynajmniej na początku, zanim rozpylimy proszek po raz pierwszy. Gaśnicy proszkowej nie odwracamy do góry nogami podczas gaszenia, bo może to zakłócić jej pracę (trzymamy ją w pionie). Rozpraszajmy proszek gaśniczy z umiarem, aby wystarczyło go na jak największą powierzchnię. Nie używajmy gaśnicy na ślepo. Duśmy płomienie małymi "psiknięciami". Pozwoli to na dość precyzyjne i skuteczne gaszenie.

A oto rady strażaków, jak postępować w przypadku wypadku drogowego:

 

 

Jeżeli jesteś świadkiem wypadku drogowego to:

 

1.        Zabezpiecz miejsce zdarzenia:

-  "zasłoń" miejsce wypadku oraz osoby udzielające pomocy bryłą swojego pojazdu, który musi mieć włączone światła awaryjne i postojowe (w warunkach nocnych konieczne są włączone światła mijania, to one oświetlą miejsce wypadku),

 

-   w odpowiedniej odległości ustaw trójkąty ostrzegawcze (własny lub z pojazdów poszkodowanych), wykorzystaj światło ostrzegawcze latarki podręcznej,

-   przy pomocy telefonu komórkowego (połączenie z numerami alarmowymi 998, 997, 999, 112 jest bezpłatne) lub radia CB wezwij służby ratownicze, policję,

-   jeżeli nie możesz spełnić powyższego warunku, spróbuj zatrzymać inne pojazdy bo sam możesz nie być skuteczny w działaniu,

-   jeżeli nie masz szans na pomoc innych, nie trać czasu zacznij działać sam, najważniejsze dla rannych bez pulsu i oddechu są pierwsze 4 minuty, ale pomoc im udzielona musi być fachowa.

 

2.        Zbliżając się do pojazdów, które uległy wypadkowi:

-     weź ze swojego pojazdu gaśnicę,

-     weź ze swojego pojazdu apteczkę,

-     weź ze swojego pojazdu narzędzie, którym będziesz mógł zbić szybę lub pomoże ci w otwarciu drzwi,

-     weź ze swojego pojazdu nóż do cięcia pasów bezpieczeństwa lub inne ostre narzędzie, które może go zastąpić (scyzoryk, nóż myśliwski, itp.)

-     oceń, czy pojazd nie ulegnie niekontrolowanemu niebezpiecznemu ruchowi lub przemieszczeniu,

-     sprawdź czy z pojazdu (-ów) nie wycieka lub nie ulatnia się medium napędowe,

-     zachowaj szczególną ostrożność,

-     spróbuj zatrzymać inne pojazdy bo sam możesz nie być skuteczny w działaniu, jeżeli nie masz szans na pomoc innych nie trać czasu działaj sam.

 

3.        Wykonaj następujące czynności jeżeli jesteś przy pojazdach:

-     sprawdź, które drzwi otwierają się i ułatwi to kontakt z poszkodowanymi,

-     jeżeli drzwi nie dają się otworzyć, zbij szybę, w taki sposób, aby nie powodować dodatkowych urazów u poszkodowanych,

-     zbijając szyby zachowaj szczególną ostrożność - pamiętaj, że szkło hartowane (najczęściej szyby boczne) rozpada się na małe ostre kawałki, natomiast szyby klejone (zawsze szyba przednia i w większości przypadków tylna) pękają, ale pozostają zwykle w jednym elemencie,

-     dostań się do środka pojazdu, wyjmij kluczyki ze stacyjki, ale zostaw je w samochodzie, oceń czy dalsze czynności ratownicze na pewno nie zagrażają twojemu zdrowiu i życiu,

-     w przypadku jeśli samochód stanie w płomieniach, użyj dostępnej Ci gaśnicy samochodowej - nie obawiaj się zbiornik paliwa nie eksploduje,

-     jeśli stwierdzisz u poszkodowanych brak oznak pulsu i oddechu przystąp do ożywiania, najskuteczniejsze działania przedmedyczne wykonasz z dala od uszkodzonych pojazdów ewakuując poszkodowanych.

 

Nie rób tego jednak, jeżeli nie umiesz zrobić tego prawidłowo, ponieważ możesz pogłębić urazy, a nawet spowodować śmierć poszkodowanego.

 

4.        Zaalarmuj służby ratownicze, a w przypadku gdy:

-         samochód nie jest narażony na niekontrolowany ruch lub przemieszczenie

-         nie ma wycieków paliwa

-         odłączona jest instalacja elektryczna pojazdu

-         miejsce zdarzenia jest odpowiednio zabezpieczone

-         poszkodowani dają oznaki życia, ale są uwięzieni w pojeździe, - przystąp do udzielania im pierwszej pomocy (opatrzenia ran, tamowania krwotoków, ustabilizowania kręgosłupa i kończyn ). Kontroluj oddech i czynności serca poszkodowanych, okryj ich kocem lub odzieżą w celu uniknięcia pogłębienia wstrząsu.
 

 

Zostań przy poszkodowanych do czasu przybycia ratowników.

Pamiętaj aby wszystkie czynności wykonywać z rozwagą, bez niepotrzebnych emocji dodatkowych zniszczeń, do czasu aż przybędą specjalistyczne służby ratownicze.

 

Materiał opracowali: st. kpt. mgr inż. Aleksander Adamski, kpt. mgr inż. Dariusz Dąbek

Katedra Techniki Pożarniczej, Zakład Ratownictwa Technicznego, Szkoła Główna Służby Pożarniczej w Warszawie

 

 

http://news.prawodrogowe.pl/i350#news16871

PIERWSZA POMOC

 

Zanim zaczniesz ratować[1]

Dobrze byłoby, gdyby każdy z nas znał podstawy udzielania pierwszej pomocy, aby umieć zachować się w różnych przypadkach, które spotykamy w swoim życiu. Oto garść porad, które nam w tym pomogą.

Jeśli masz do czynienia z ofiarą tragicznego wypadku, zawsze stosuj się do poniższych zasad.

Najpierw ostrożnie zbadaj ofiarę. Podchodząc do poszkodowanego należy ocenić jego miejsce pod kątem bezpieczeństwa dla siebie i chorego (główna zasada to: bezpieczeństwo ratownika jest zawsze najważniejsze). Również ze względu bezpieczeństwa do leżącej ofiary podchodź od strony głowy.

Sprawdź jego reakcję. Spytaj się "Co się stało?", jeśli nie odpowie - uszczypnij go pod nosem.

Sprawdź: czy język, wydzieliny lub jakieś obce ciało nie blokuje dróg oddechowych ofiary? Jeśli drogi oddechowe nie są drożne, oczyść je. Delikatnie odchyl jego głowę do tyłu - często ten ruch przywraca normalny oddech.

Czy ranny oddycha? Jeśli nie, zastosuj sztuczne oddychanie.

Czy ma tętno? Jeśli nie ma, serce nie pracuje. Zastosuj reanimację.

Czy ma krwotok? Jeśli jest, staraj się go zatamować.

Jeśli przestało pracować serce, poszkodowany nie oddycha trzeba natychmiast wezwać pogotowie. W tym czasie druga osoba musi bez zwłoki rozpocząć ratowanie ofiary. Tak samo należy postąpić, kiedy mamy do czynienia z poważnym krwotokiem lub poważnym urazem głowy.

Jeśli jesteś sam, chwilę czasu na wezwanie pogotowia będziesz miał po wykonaniu pierwszych 4 serii reanimacji.

W niektórych przypadkach można bezpiecznie zmieniać położenie ciała rannego. Gdy jednak ofiara ma poważne obrażenia szyi lub pleców, nie wolno jej ruszać - chyba że ratujemy ją przed pożarem, wybuchem itp.

Sprawdź, czy ofiara nie ma uszkodzonego kręgosłupa.

U ofiar wypadków samochodowych zawsze musisz podejrzewać uszkodzenie kręgosłupa.

Dopilnuj, by ranny leżał i był spokojny.

Jeśli wymiotował - a masz pewność, że nie uszkodził kręgosłupa - ułóż go na boku w pozycji bocznej ustalonej, by się nie udusił.

Okryj go kocami lub płaszczami, by nie tracił ciepła.

Jeśli to konieczne, rozetnij ubranie. Nie zdzieraj ubrania z poparzonych miejsc, chyba że wciąż się tli.

Uspokój ofiarę i sam zachowaj spokój. To pozwoli rannemu opanować strach, dzięki czemu nie wpadnie w panikę.

Nie podawaj płynów osobie nieprzytomnej lub półprzytomnej, jak też osobie skarżącej się na ból brzucha ( obrażenia narządów wewnętrznych ).

Nie próbuj jej cucić, poklepując bądź potrząsając nią, ponieważ osoba taka po dojściu do siebie w pierwszym odruchu może spróbować ci oddać.

Wśród rzeczy ofiary poszukaj informacji o szczególnych jej problemach zdrowotnych - alergiach lub chorobach wymagających specjalnego postępowania - ewentualnie bransoletki lub wisiorka, które by o tym informowały.

Nie zabieraj ze sobą dokumentów poszkodowanego. Przekaż je lub lepiej wskaż gdzie leżą osobie upoważnionej (rodzina, policja).

Naucz się udzielania pierwszej pomocy, czyli techniki ratowania.

 

Pamiętaj o zapewnieniu sobie bezpieczeństwa, sam nie możesz stwarzać sobie stanu zagrożenia

  1. Zaparkuj przed miejscem zdarzenia celem zabezpieczenia miejsca i kierując koła w stronę pobocza, włącz światła awaryjne.
  2. Nocą załóż na siebie coś jasnego lub przyczep sobie jakiś materiał odblaskowy i używaj latarki. Stosuj ogólne zasady bezpieczeństwa.
  3. Wyślij świadków wypadku, aby ostrzegali nadjeżdżających kierowców oraz powiadomili policję, pogotowie ratunkowe.
  4. Ustaw trójkąty ostrzegawcze lub światła w odpowiedniej odległości (wg kodeksu ruchu drogowego) od miejsca wypadku z obu stron.
  5. Wyłącz zapłon we wszystkich uszkodzonych pojazdach i jeśli potrafisz, odłącz akumulator. Zamknij dopływ paliwa w pojazdach z silnikiem Diesla i w motocyklach.
  6. Ustaw pojazdy w stabilnym położeniu. Jeśli samochód stoi normalnie, zaciągnij hamulec ręczny, włącz bieg lub zablokuj koła, spróbuj zabezpieczyć pojazd przed przewróceniem się.
  7. Rozejrzyj się, czy istnieją fizyczne zagrożenia. Czy ktoś pali papierosa? Czy w najbliższym otoczeniu są pojazdy z oznakowaniem wskazującym na niebezpieczny ładunek? Czy została zerwana napowietrzna linia energetyczna? Czy w pobliżu jest rozlane paliwo?

W wyniku zderzenia dochodzi do różnych obrażeń u kierowcy i pasażerów . Zależnie od rodzaju kolizji, u kierowcy i pasażerów, dochodzi do różnych obrażeń.

Rozróżniamy 4 rodzaje zderzeń występujących w wypadkach samochodowych:

A). Uderzenie z przodu - zderzenie czołowe

U kierowcy:

  • złamanie kręgosłupa szyjnego,
  • uszkodzenie centralnego układu nerwowego,
  • złamanie żeber,
  • odma opłucnowa,
  • tamponada serca,
  • pęknięcie wątroby,
  • pęknięcie śledziony,
  • złamanie kończyn dolnych.

U pasażerów:

  • możliwe są wszelkie obrażenia całego ciała.

B). Uderzenie z boku - zderzenie boczne (dotyczy kierowcy i pasażerów)

  • złamanie kręgosłupa szyjnego,
  • uszkodzenie centralnego układu nerwowego,
  • złamanie żeber, obojczyka, kości ramiennej,
  • obrażenia wewnętrzne wskutek nagłego przemieszczenia się narządów w klatce piersiowej i jamie brzusznej,
  • złamanie miednicy i kończyn dolnych.

C). Uderzenie z tyłu (dotyczy kierowcy i pasażerów)

  • uszkodzenie kręgosłupa szyjnego (przemieszczenie lub złamanie kręgów),
  • uszkodzenie wiązadeł i mięśni szyi.

D). Dachowanie samochodu - mogą wystąpić wszystkie wyżej wymienione obrażenia.

            Szybko oceń stan poszkodowanych. Z samochodu wyciągaj ich tylko w niżej wymienionych sytuacjach: kiedy istnieje niebezpieczeństwo zapalenia się pojazdu, kiedy istnieje niebezpieczeństwo najechania na uszkodzony pojazd przez inny pojazd, lub kiedy potrzebna jest reanimacja poszkodowanego. W celu wyjęcia poszkodowanego z pojazdu należy:

  • - stanąć z tyłu poszkodowanego,
  • - włożyć ręce pod jego pachy,
  • - jedną ręką przytrzymać brodę poszkodowanego,
  • - lekko naciągnąć wzdłuż osi ciała (nie na boki),
  • - położyć jego głowę między swoim barkiem a głową, przez cały czas utrzymując ją w tej ustabilizowanej pozycji,
  • - drugą ręką chwycić za przedramię,
  • w takiej pozycji wyciągamy z samochodu.

Uwaga! Stopy, szczególnie u kierowcy, mogą być zaklinowane przez pedały hamulca i sprzęgła. W takim przypadku w pierwszej kolejności delikatnie odblokowujemy nogi lekko zginając je w kolanach.

 

Po wydobyciu z pojazdu należy kontynuować stabilizację głowy i szyi równocześnie udrożniając drogi oddechowe.

1. Zajmij się w pierwszej kolejności tymi, których życie jest zagrożone. Przeszukaj teren, żeby nie pozostawić ofiar rzuconych gdzieś dalej od miejsca wypadku, lub które same oddaliły się (szok powypadkowy).

2. Bezzwłocznie, jeśli jest potrzeba, przystąpić do reanimacji i opatrzyć obrażenia zagrażające życiu lub wyglądające niebezpiecznie. Jeśli to możliwe, zajmij się poszkodowanymi nie zmieniając ich pozycji (wyjątek - reanimacja).

3. Wstępnie zawsze zakładaj, że nastąpiło uszkodzenie kręgów szyjnych. Podtrzymuj rękami głowę i szyję ofiary, tak aby mogła ona swobodnie oddychać. W miarę możliwości obserwuj stale wszystkich poszkodowanych aż do nadejścia specjalistycznej pomocy.

Reanimacja krążeniowa-oddechowa

Różnicę między reanimacją a resuscytacją opisujemy:

Reanimacja - zespół czynności ratunkowych (oddech zastępczy, masaż serca, elektroterapia, farmakoterapia), mających na celu utrzymanie lub przywrócenie transportu tlenu do tkanek, w wyniku których u poszkodowanego powróciła spontaniczna czynność serca, spontaniczna (lub wspomagana) czynność oddechowa i czynność ośrodkowego układu nerwowego (mózgu) - powrót świadomości

Resuscytacja - zespół czynności ratunkowych (oddech zastępczy, masaż serca, elektroterapia, farmakoterapia), mających na celu utrzymanie lub przywrócenie transportu tlenu do tkanek, w wyniku których u poszkodowanego powróciła spontaniczna czynność serca i spontaniczna (lub wspomagana) czynność oddechowa

 

Działania reanimacyjne zamykają się w trzech punktach A, B, C:

  1. udrożnienie dróg oddechowych (airway),
  2. sztuczna wentylacja (breathing),
  3. masaż pośredni serca (circulation).

Częstą przyczyną braku oddechu jest zapadnięcie się nasady języka u nieprzytomnego leżącego na wznak.

Zaburzenie oddechu staje się groźne dla życia wówczas, gdy czynność oddechowa nie wystarcza już do nasycenia krwi tlenem w ilości wystarczającej na pokrycie zapotrzebowania narządów. Jeśli nie dostarczy się natychmiast powietrza w dostatecznej ilości - chory umrze w ciągu kilku minut.

Poniższe wskazówki dotyczą również utonięć. W przypadku ukąszeń (użądleń) jamy ustnej stosuje się zimne okłady (ssanie kawałka lodu) i stałą kontrolę oddechu.

Objawy bezdechu:

  • utrata przytomności,
  • sino-blade zabarwienie twarzy ( nie występuje przy zatruciu tlenkiem węgla - czadu lub cyjanowodorem),
  • nie wyczuwalny przepływ powietrza przez nos i usta,
  • niewidoczne i nie wyczuwalne ruchy oddechowe.

Czynności ratujące:

  • sprawdzamy, czy w jamie ustnej nie ma większych ciał obcych, które mogłyby zatkać drogi oddechowe,
  • odchylamy ostrożnie głowę ku tyłowi - często w tym momencie oddech wraca samoistnie,
  • sztuczne oddychanie metodą usta-nos lub
  • sztuczne oddychanie metodą usta-usta.

 

Przed wykonaniem masażu serca sprawdzamy oznaki zatrzymanego krążenia (nie dłużej niż 10 s):

brak normalnego oddechu, kaszlu lub ruchu są sygnałem do rozpoczęcia reanimacji.

Postępowanie w zależności od wieku poszkodowanego

(według obowiązujących wytycznych ILCOR[2] z 2005 roku):

Reanimacja krążeniowo-oddechowa

Niemowlę do 1 roku życia

Dziecko 1 - do okresu pokwitania

Dorosły od okresu pokwitania

Rozpoczęcie działań ratujących od

5 wdechów, a następnie 30 ucisków

5 wdechów, a następnie 30 ucisków

30 ucisków

Miejsce ucisku

jeden palec poniżej linii sutkowej

jeden palec powyżej dołu mostka

dwa palce powyżej dołu mostka

Głębokość ucisku
(generalnie: 1/3 głębokości mostka)

1,5 - 2,5 cm

2,5 - 3,5 cm

4 - 5 cm

Częstotliwość ucisku mostka (nie ilość!!!)

100 na minutę

100 na minutę

100 na minutę

Proporcje wddech - ucisk

2 : 30 *)

2 : 30 *)

2 : 30

 

*) w przypadku wykonywania zabiegów resuscytacyjnych przez 2 i więcej ratowników, wtedy stosuje się proporcje 2 : 15.

Właściwego wykonania masażu nie można nauczyć się tylko "z książki" (nie wolno reanimacji ćwiczyć na żywych ludziach, gdyż może to spowodować ich zgon z powodu zaburzenia pracy serca). Poniższy tekst jest tylko przypomnieniem dla osób mających możliwość przećwiczenia czynności reanimacyjnych na przeznaczonym do tego celu manekinie - fantomie.

Podczas reanimacji chory leży na plecach, na twardym, nieelastycznym podłożu (w przypadku kobiet w zaawansowanej ciąży podkładamy klin pod jej prawy bok, gdyż płód uciska żyłę główną dolną utrudniając powrót krwi żylnej do serca ratowanej). Zaczynamy od odgięciu głowy do tyłu i, w przypadku niemowlaka i dziecka, 5-krotnym wdmuchnięciu powietrza do płuc i 30 ucisków lub od razu 30 ucisków w przypadku dorosłych poszkodowanych. Na wybranym miejscu (dwa palce powyżej dolnego końca mostka) kładzie się dłoń, przy czym palce powinny być odgięte ku górze, by nie dotykać klatki piersiowej. Drugą dłoń kładziemy na grzbiet dolnej ręki. Ramiona muszą znajdować się w pozycji prostopadłej do klatki piersiowej. Przy wyprostowanych łokciach, na zasadzie dźwigni, naciskamy na mostek wgłębiając go na odpowiednią głębokość w kierunku kręgosłupa z częstotliwością około 100 razy na minutę. Siła uciskania powinna wynikać z przeniesienia masy ciała ratującego, a nie z pracy jego mięśni. W ten sposób oszczędza się siły przy długotrwałej akcji reanimacyjnej i zapewnia wywieranie prostopadłego nacisku.

Działania resuscytacyjne wykonuje się do momentu powrotu widocznych oznak życia, albo do przyjazdu służb ratunkowych, albo aż ratownik się zmęczy.

W przypadku dziecka masaż serca wykonujemy jedną ręką, a u niemowlaka - dwoma palcami.

Bywa, że w trakcie ćwiczeń osoba reanimująca porusza się całym ciałem (łącznie z biodrami) co czyni ją mało skuteczną - siła nacisku skierowana nie jest pionowo z góry, lecz pod kątem. Warto wtedy usztywnić (zablokować) jej biodra np. stojąc nad jej biodrami i ścisnąć je własnymi nogami. Wygląda to może dwuznacznie, ale daje znakomite efekty.

 


[1] http://www.ratownictwo.win.pl

[2] ILCOR (International Liaison Committee on Resuscitation) - Międzynarodowy Wspólny Komitet ds. Resuscytacji skupiający przedstawicieli Narodowych Komitetów do Spraw Resuscytacji z: Europy, Kanady, Stanów Zjednoczonych, Ameryki Łacińskiej, Afryki Południowej, Australii i Nowej Zelandii. Zadaniem jego jest m.in. opracowanie ujednoliconych i uproszczonych algorytmów dotyczących postępowania w stanach zagrożenia życia

1% podatku
 Przekaż Twój 1% dla naszego OPP - Program e-pity online do rozliczania PIT 2011 Galeria
Jarosławska Koalicja Antytytoniowa